SİGARAYI BIRAKMA YAZISI

Sigara bağımlılığı ve bırakılabilirliği üzerine şahsi tecrübelerimi içeren bir yazı okumakta olduğunuz.

Şahin Güneş’ in bu karikatürü gibiydim 2 paket her gün.

Her şey lise son sınıfta arkadaşlarla sohbet ederken elime tutuşturulan bir adet Samsun 216 ile başlamıştı. Hayır diyememiş, denemek istemiştim. Ben de ergendim inanmazsın. Bir gereksiz güven gelmişti bana birden, içerim bunu ben ne olcak ya demiştim, hoşuma bile gitmişti bu durum açıkçası. Arada arkadaşlardan otlanan tek tük sigara ile başlanan ve günde 2 paket içmezse ölecek kıvama gelmiş birine dönüşülerek son bulan uzun soluklu bir hikayeydi bizimkisi.

böyleydim

Seviyordum sigara içmeyi. Molaydı benim için. Keyifti. Hem yalan mı canım konsantrasyonu arttırdığı da bilinirdi herkes tarafından. İlk zamanlarda havalıydı. Sonra vazgeçilmeze dönmüştü.

Bir sigara içeyim öyle yatayım.

Sabah çayın demlenmesini beklerken pek de güzel oluyor tellendirmesi keratayı.

Banyodan sonra ilk iş.

Yemekten sonra olmazsa olmaz.

Moralim bozuk,yak bir sigara.

Uykum kaçtı,yak yak yak.

Otobüs ne zaman mola verecek ki ya, 2 saattir içmedim,başımın ağrısı tuttu.

En çok düşündüğüm şey haline gelmişti. Sigaram teke düşünce bir endişe kaplıyordu beni. Hemen yedeklemem lazım kafası. Te Allah’ ım. Buydum ben. Bu hale gelmiştim. Yıllar içinde dişlerim sararmıştı,bak en çok buna üzülürdüm. Severdim dişlerimi ben. Öksürüğüme uyanır,saçıma sinen kokudan tiksinir hale gelmiştim. Aman Allah’ ım bir gün Gregor Samsa olarak uyanmam işten bile değildi.

böyle olmuştum

Çok sigara içiyorsun derlerdi. Seviyorum derdim. Sebebim var ki içiyorum derdim. He içtiğimden ölcem ama sen içmedin ölümsüzsün ondan der, dalga geçerdim. 20 yıldır içiyorum bir bağımlılığını görmedim derdim, okumuşum bir yerlerde mutlaka. Sigarayı bırakmakta ne var defalarca bıraktım gene bırakırım, derdim, ki doğruydu, ayrıca bu da başka birini lafı, hatırlayamadım şimdi. İrade denemelerim olmuştu ufak çaplı. Sonrasında büyük bir aşkla sigaraya koşarak ve daha çok daha çok tüketerek geçiyordu günler.

Hop dedim kendime bir gün. 2016 yılının son demleriydi. 2017 planı yapalım hadi dedim yine kendime. Bir söz vereyim ve tutayım, sigarayı bırakabildiğimi göreyim mesela, bir aciz olmadığımı, istersem yapabileceğimi göstermek istedim kendime ve yakınlarıma. Bir yıl içmem sonra çok istersem içerim kime ne dedim. 1 Ocak 2017 tarihi itibariyle de bu kararımı yürürlüğe soktum. Oturdum 2 paket sigara içtim, şaka şaka, öyle olmadı.Sabah kalkacağım ve 1 yıl boyunca sigara satın almayacağım, teklif edilirse de içmeyeceğim, içmeyeceğim de içmeyeceğim dedim. Hesapladım sigaraya harcadığım parayı, iki paket bazen 3 paketi buluyordu. Sigara alıyor gibi kumbaraya attım o parayı ve her ay o kumbaradaki sigara parası ile bir okula ihtiyaç yardımında bulundum, internetten irtibata geçip.Büyük keyif vericiydi bu süreç.Ruhuma iyi geldi açıkçası. Ciğerlerimi kirlettiğim paralar kaleme kitaba dönüştü. 

Sigarayı bırakmayı düşünüyorsanız bu yöntemi şiddetle tavsiye ederim. Kendinize bir süre koyun ve sonunda da ödüllendirin.İşe yarıyor. Sigarayı bırakmayı düşünmüyorsanız bu satırları okumuyor olabilirsiniz. Bırakmak ya da bırakmamak kişisel tercihler kanımca. Herkesin hayatına kimse karışamaz mı kimsenin hayatına herkes karışamaz mı neydi, hah ondan işte. 

Bu süreçte hiç sigara içtim mi ?

1 Ocak 2017′ de başlayan irade sınavım eylül ayında bir anlık kesinti yaşadı.Çok sevdiğim bir akrabamın düğününde rakı eşliğinde bir adet içerek kendimi ödüllendirdim bir an. Ama bir şey olmaz bir kereden dedim. Demez olaydım. Kendimi ne derin kuyulardan çıkardım ne pişmanlıklar yaşadım bilemezsin ey okur. Sen dedim kendime, kendine verdiğin sözü tutamazsan başkasına verdiğin sözü nasıl tutarsın? Hangi yüzle bakarsın kendine? Sözünün eri olmalı ve başladığın işi yarım bırakmamalısın nokta.Öyle de yaptım.

O bir kerelik kusurumu affettim ve tarih oldu Şubat 2018 ve hala sigara içmiyorum. İsteyince oluyormuş öyle diyorlar, doğrudur. İster ve uğruna çabalarsan yapamayacağı hiç bir şey yok insanın. Tamam abartıyorum, haklısın. Çok da şey bir şey değil hani. Atomu da parçalamadım. Yeni hayaller kuralım, yeni hedefler belirleyelim madem. Bardak orada işte. Tamam dolu da yarısı, yarısı da boş sonuçta. O n’olcak? 

Sonuç: İster iç,ister içme hepimiz bir şeylere bağımlıyız bu hayatta sonuçta, kaçış yok. En iyi ihtimalle hayata bağımlıyız. Sevgiler.

Bunu söylemeden gitmeyeceğim.Başlık bildiğin olumsuz anlamlı olmuş yahu. Bilmeden sübliminal mesajlar falan mı oldu ne. Sigarayı bırak ya da bırakma yazısı olsun o zaman bundan sonra adı. Başlığı ellemeyeceğim, aramızda kalsın:)

 

 

Leave a Reply